ผมเคยแนะนำหนังสือ
ของทางติช นัท ฮันห์ไปเล่มหนึ่งนะครับ ถ้าใครเคยอ่านหนังสือของท่านติช นัท
ฮันห์จะมีหลักการอันหนึ่งที่ท่านกล่าวย้ำอยู่เสมอคือการปฏิบัติธรรมนั้นไม่สามารถแยกจากการใช้ชีวิตปกติได้

more…

แป๊บ ๆ เวลาก็ผ่านไปอีกอาทิตย์ ยังไม่มีเวลามานั่งเรียบเรียงเขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราว แต่พยายามรักษาสัญญาที่ให้ไว้โดยการไปหาบทความ (ของคนอื่นที่) ดี ๆ มาให้อ่านกันครับ

แวะเข้าไปที่ประชาไทยเจอบทความดี ๆ ที่เขียนโดยคุณวนิดาที่เคยตีพิมพ์ในหนังสือ ร้อยคน ร้อยธรรม 100 ปีพุทธทาส ก็เลยอยากเอามานำเสนอครับ ฉบับเต็ม ๆ ไปหาอ่านได้ที่เว็บของประชาไทยนะครับ แต่จะขออนุญาตตัดมานิดหนึ่งนะครับ

…

ก็เลยต้องมาดูว่าพุทธศาสนาสอนเรื่องความสุขเอาไว้อย่างไร สอนเรื่องความสงบ ความพอใจไว้อย่างไร บางทีเราไม่ได้ต้องการวัตถุ แต่พอใจว่าได้ช่วยคนนี้ให้เขาได้หลุดรอดปลอดพ้น เราได้ความสุข แต่พระพุทธศาสนาสอนว่าสุขแค่นี้ไม่พอนะ เพราะเมื่อไปประสบพบเห็นความยากลำบาก เราก็ทุกข์อีก พอเราช่วยเขาให้ออกจากทุกข์ไม่ได้ เราก็ทุกข์อีกแล้ว พุทธศาสนาสอนให้เห็นและให้รู้จักวิธีการออกจากความทุกข์

เรา ต้องอยู่ให้เหนือความสุขและความทุกข์ พระพุทธเจ้าสอนเรื่องอนิจจังของสรรพสิ่งไม่มีอะไรที่ไม่เปลี่ยนแปลง ถ้าเรายึดติดมีแต่ความทุกข์ เราจะสุขน้อยกว่าทุกข์ เพราะโลกนี้มีเรื่องที่เราไม่สามารถช่วยได้มากมายไปหมด

…

อย่าง ที่บอกนะครับ ใครอยากอ่านฉบับเต็ม ๆ ก็หาอ่านได้ที่ประชาไทยตามลิ้งค์ข้างบนครับ นอกจากนั้น ใครที่สนใจว่าอีก 99 บทความจะเป็นอย่างไร ก็ลองไปหาหนังสือเล่มนี้มาอ่านนะครับ ก็หาได้ตามร้านหนังสือทั่วไปครับ (มีรูปปกให้ดู) ส่วนราคานั้นก็เล่มละ 850 ก็ตกบทความละ 8.5 บาทเอง

ว่าแล้วก็เสียดายคุณวนิดานะครับ จะมีสักกี่คนที่พูดว่า  “พอเราช่วยเขาให้ออกจากทุกข์ไม่ได้ เราก็ทุกข์อีกแล้ว” ให้เราฟังแล้วเราไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจนะครับ แต่ก็อย่างว่า ใครจะหนีความตายพ้น ก็ขอปิดท้ายด้วยมหาปรินิพานสูตรนะครับ

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาครับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย บัดนี้ เราขอเตือนพวกเธอว่า สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดาพวกเธอจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อมเถิด ฯ             นี้เป็นพระปัจฉิมวาจาของพระตถาคต ฯ