เจอแต่กับความว่าง

ไม่เคยสบายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

อยู่บ้าน ขัดพื้น ล้างรถ

อยู่หอ ดูดฝุ่น เดินไปเดินมา

ว่างมาก จนไม่รู้จะทำอะไรดี

งานมันก็มีนะ ทำก็ทำไปบ้าง แต่ก็รู้สึกว่าว่างอยู่ดี

ไม่อะไรกับอะไร ไม่มีอะไรสำคัญ

ความคิด และภาพที่เห็น เหมือนหมอกควัน ที่โชยมา แล้วก็โชยไป หายไป

ชีวิตล่องหน ไร้สิ่งยึดเกาะ

บิน… บิน… บิน

อาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นการผจัญภัยกับการไปวัดและวัด

ที่เขียนแบบนั้นเพราะว่าไปวัดสองแห่ง (ห่างกันร้อยลี้) ในหนึ่งวันค่ะ

วัดแรกคือ สวนสันติธรรม ที่ชลบุรี และวัดที่สองคือ วัดร่มโพธิ ที่เมืองเลยค่ะ

จะถามว่าทำไมไป ก็คงต้องเล่ายาวและพาดพิงถึงเรื่องของคนอื่นด้วย ก็เอาเป็นว่า มีเหตุเนื่องจากคนอื่นทำให้ต้องไปเป็นเพื่อนเขาน่ะค่ะ

และก็เป็นการที่เขาอยากไปเองด้วยนะ เราไม่ได้คะยั้นคะยอเลย

ก็แปลกดีค่ะ

แล้วก็ดีใจนะ ที่ได้ทำความดี ทำเพื่อคนอื่น

แต่ก็แปลกอีก ที่ไม่ได้รู้สึกภูมิใจกับตัวเองอะไรมากมาย ทำแล้วก็ทำไป ไม่ได้ถือเป็นบุญคุณอะไรเลย ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน ก็ไม่เคยจะทำอะไรเพื่อใครมากขนาดนี้

เป็นความรู้สึก เฉยๆ นิ่งๆ สบายๆ มาแล้วก็มาไป ไปแล้วก็ไปมา

ไม่อะไรกับอะไร

ไม่มีอะไรเป็นอะไร แปลว่า ไม่มีสิ่งใดเลยที่สำคัญ ไม่มีสิ่งใดเลยที่มีความหมาย ไม่มีอะไรเลยที่เป็นอะไร Nothing is something. นั่นก็คือ ความว่าง นั่นเอง

ท่านพุทธทาส ได้เขียนหนังสือไว้หลายเล่ม เกี่ยวกับ ความว่าง searchๆ ดู มี “จิตว่าง สุญญตา คือ ความว่าง“, “วิธีปฏิบัติเพื่อความเป็นอยู่ด้วยความว่าง“, “เรื่องของความว่าง“, “คิดจากความว่าง” และอีกมากมาย เห็นที ความว่าง จะเป็นแก่นของคำสอนท่าน ดั่งท่านเว่ยหลาง และหลวงพ่อโพธิ์ศรี

ตอนที่เหมี่ยวไปวัดร่มโพธิ เจอกับ “แม่เล็ก” มีโอกาสได้สนทนากับท่านครั้งหนึ่ง

แม่เล็ก: ออกไปข้างนอก(วัด) ก็จะเห็นว่ามันไม่มีอะไร

เหมี่ยว: แต่แม่เล็กคะ เหมี่ยวรู้สึกว่า ข้างนอก(วัด) มันไม่มีอะไรเป็นอะไรเลย แต่ข้างใน(วัด) ก็ไม่มีอะไรเลยเหมือนกัน

แม่เล็ก: ความรู้สึกน่ะ ก็ไม่ใช่อะไรเหมือนกันนะ

แจ่มเลยค่ะ ป๊อกสามเด้ง Hit the bull’s eye. เป๊ะๆ

เมื่อตอนเย็น ขณะเดินทางกลับหอ เจอคุณยายขอทานสองคน นั่งอยู่ที่ตีนกระไดทางลงของ BTS

รู้สึกสงสารจับใจ เลยควักเศษตังค์ให้คุณยายคนแรก

หันมาเห็นคุณยายคนที่สอง กำลังขายลูกอม เลยควักแบ๊งค์ยี่สิบออกมา กะจะซื้อลูกอมหนึ่งถุง

คุณยายรับแบ๊งค์ยี่สิบ ยื่นถุงลูกอมกลับมา แล้วก็นิ่งไป เลยถามแกว่า ถุงละเท่าไหร่

แกเหลือบตาขึ้นมามอง แล้วบอกว่า สิบบาท

ตาของแก แดง มาก ด้วยสัญชาตญานพูดทันทีว่า เอาสองถุง รีบรับลูกอม แล้วก็เดินจากไป ทั้งๆ ที่จริงๆ ก็ไม่ได้อยากอมลูกอมแม้แต่น้อย

คิดหวนกลับไปที่เหตุการณ์ น่าจะพูดว่า ไม่ต้องทอน แทน แต่ตอนนั้น จิตใต้สำนึกมันบอกว่า ถ้าพูดว่าไม่ต้องทอน อาจจะทำให้แกไม่สบายใจก็ได้ ในเมื่อแกมาขายลูกอมนิ ไม่ได้มาขอทานชัดๆ แบบคุณยายคนแรก

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาลูกอมไปแจกเพื่อนนะ ช่างมันเหอะ

ขณะนี้เวลา ตีสี่

เหมี่ยสะดุ้งโหยงตื่น ไม่เคยตื่นเพราะความฝันเลยในรอบสิบปีที่ผ่านมา

เหมี่ยวฝันว่ากำลังเดินทางไปสวนสันติธรรมกับเพื่อนๆ

แต่บังเอิญต้องเผชิญกับปัญหา ซึ่งเหมี่ยวเกือบจะตัดสินใจแบบ democracy ไปแล้ว โดยการ ignore คนส่วนน้อยที่ตกทุกข์ได้ยาก โดยหวังช่วยคนส่วนมากเป็นหลัก

แต่แล้ว second nature ของเหมี่ยว ก็ สะกิด บอก เหมี่ยวจึงหาทางออกให้กับคนส่วนน้อยนั้นด้วย และได้ solution มาแบบลื่นๆ

จากฝันคราวนี้ ได้ความมั่นใจว่า การสงเคราะห์ ไม่มีคำว่า Majority wins. หรือ Gain some, lose some. อย่างที่ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์เขาว่าไว้ จิตที่สงเคราะห์ สามารถช่วย ทุกคน ได้ (Everybody gains.) เพียงแต่ Some might gain a lot, and some just a little. เท่านั้นเอง

เขียนเรื่องจิตมาหลายโพสต์แล้ว ชักเบื่อ แต่จะให้เปลี่ยนเรื่อง ก็หนีไม่พ้นเรื่องจิตเรื่องใจอยู่ดี

ทำยังไงได้ ก็ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ มันสังเคราะห์ลงมาที่จิตหมดนิ

จะให้เขียนเรื่องชาวบ้านเขา วิจารหนัง วิจารละคร วิจาร software ก็รู้สึกว่ามันด้อยค่าเกินไป จะวิจารสักกี่ครั้ง ก็ไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้นกว่าเดิม มีแต่จะรังให้ทั้งคนเขียนและคนอ่าน พากันคิดงุ่นง่าน ปั่นป่วนไปทั้งยุ้ง

แค่คิดว่าอะไรถูก อะไรผิด อะไรดี อะไรไม่ดี ก็ระส่ำระส่าย จิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอยแล้ว

และตอนนี้ เหมี่ยวก็กำลังวิจารอยู่…

เงียบดีกว่า

อยากเป็นผู้ยิ่งใหญ่อ่ะ แต่ไม่ใช่แบบ

รวยที่สุดในโลก อย่าง Bill Gates…

ฉลาดที่สุดในโลก แบบ Einstein…

เป็นผู้นำวงการ… สไตล์ Father of something, e.g. Father of Economics – Adam Smith… ก็ไม่ใช่อ่ะ

จะให้เล่นบาสเก่งที่สุดในโลก แบบ Michael Jordon งี้… ก็ไม่เอาเหมือนกัน

จะเป็นนางแบบ สวยที่สุด เซ็กซี่ที่สุด แบบ Angelina Jolie… ก็ยังไม่ใช่อยู่ดี

เหมี่ยวอยากจะ “ให้” อยากจะสามารถช่วยคนอื่นให้พ้นทุกข์ได้ อยากจะมีความสามารถพิเศษสามารถพูดโน้มน้าวให้ผู้อื่นเห็นตามเรา เข้าใจในสัจธรรมอ่ะ

เฮ้ย… ไม่ใช่นะ… อย่าบอกนะ ว่าเราหวังพุทธภูมิ (ตัวเองยังไม่พ้นเลย)

แต่ยังไง เหมี่ยวก็คิดว่า สิ่งนี้คือสิ่งที่ “ยิ่งใหญ่” ที่สุดแล้ว

เดินไปซื้อข้าวเย็น… ไม่มีอะไรเลย

เดินไปก็คิดไป ตำหนิตัวเองบ้าง กระหยิ่มกับตัวเองบ้าง เมื่อภาพต่างๆ ลอยกับผุดเข้ามาในห้วงความคิด

ทันใดนั้น ก็ได้กลิ่นเหม็นอย่างรุนแรง

Instinct หรือสัญชาตญานของเหมี่ยว บอกให้หนีไปให้เร็วที่สุด

ทันใดนั้น ใจก็เริ่มบีบตัวอย่างรวดเร็ว เป็น pressure ก้อนกลมๆ หยั่งกับ dumbell หล่นตุ๊บลงบนใจ

แล้วเหมี่ยวก็คิดขึ้นได้ว่า ไม่สิ ความเกลียดก็เป็นภาวะหนึ่ง ความชอบก็เป็นเพียงภาวะหนึ่ง จะไปหนีทำไม

กลิ่นเหม็นก็เป็นเพียง fragrant ชนิดหนึ่ง จาก fragrants นับพันที่จมูกมนุษย์จะสามารถรับรู้ได้

แต่มนุษย์นี่แหละเป็นตัวการ ไป classify fragrant ต่างๆ ให้ชื่อมันว่า odor บ้าง, perfume บ้าง ไปให้ค่ามันอย่างไม่เท่าเทียม ด้วยความรู้สึกตามอำเภอใจ

เมื่อคิดว๊าบได้เช่นนี้ ใจก็ออกมาเป็นผู้รู้ผู้ดู (ไม่อินอีกต่อไป) แล้วใจ จากที่เป็นก้อนหนักๆ กลมๆ ก็คลาย สลายหายไปทันที

คิดตลกตัวเองนะ เฮ้ย กับอีแค่กลิ่นเหม็น มันทำเราได้ขนาดนี้เลย ทำเราหลงขาดสติไปตั้งหลายขณะจิต

โง่จริงๆ เรา โง่หลงงมกับสิ่งที่ไม่เป็นอะไรกับอะไร สิ่งที่ไร้ค่า หาสาระไม่ได้

แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้หรอก ขณะจิตต่อไปมันก็ไปหลงอีก หลงกับอย่างอื่นต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

——————————————————

แปลกดีนะ ช่วงนี้เพื่อนๆ ต่างทักว่าเหมี่ยวดูมีความสุขขึ้น

ก็จริงนะ เหมี่ยวรู้สึกสบายขึ้นมาก คุยก็เป็นธรรมชาติมากขึ้น

แล้วก็ชอบความรู้สึกนี้เอามากๆ พอช่วงไหนใจหมองลง ก็หงุดหงิดขึ้นมาทีเดียว

บ้าจริง ฮ่าๆ

เขียนมาถึงตรงนี้ก็รู้ตัวแล้วล่ะ ว่าทำผิดอีกและ

ช่างมัน !

กลับมาสดชื่น มีชีวิตชีวาอีกครั้งค่ะ

เมื่อวันที่ 17 กค. 52 เหมี่ยวได้ซาบซึ้งกับคำว่า “นิพพานอยู่แล้ว”

มันเรียบง่าย สุขเหลือเกิน

สว่าง โปร่งโล่ง เบาจริงๆ

เบากว่าฌาณสี่มากหลาย ไร้น้ำหนักเลยทีเดียว

แล้ววันนี้ก็หนักอีก ซึมไปสักพัก เพราะพยายามไปต้อง ไปตั้ง ไปแก้ไขสภาวะ ไปหาเหตุหาผล ไปหาหลักการ

พอเหนื่อย เลิกหา ก็พบความเบาโล่งอีก มัน “อยู่แล้ว” ของมันจริงๆ ไม่ต้องไปทำอะไรอีกแม้แต่นิดเดียว

ตอนนี้ก็สบายค่ะ แต่ไม่สว่างโพล่งเหมือนเมื่อวาน โอเคกับทุกสิ่งทุกอย่าง

ก็รอดูต่อไปค่ะ…

พอไม่อะไรกับอะไร ก็ไม่มีอะไรจะทำ

มันเบื่อ เหลือเกิน

ไร้จุดประสงค์ของชีวิต ไม่มีจุดหมายให้ยึดเกาะ

มันเบื่อ สุดจะประมาณ

ไม่รู้จะทำอะไร เพราะอะไรก็ไม่มีความหมาย

มันว่าง… ไม่มีอะไรเลย…