เดินไปซื้อข้าวเย็น… ไม่มีอะไรเลย

เดินไปก็คิดไป ตำหนิตัวเองบ้าง กระหยิ่มกับตัวเองบ้าง เมื่อภาพต่างๆ ลอยกับผุดเข้ามาในห้วงความคิด

ทันใดนั้น ก็ได้กลิ่นเหม็นอย่างรุนแรง

Instinct หรือสัญชาตญานของเหมี่ยว บอกให้หนีไปให้เร็วที่สุด

ทันใดนั้น ใจก็เริ่มบีบตัวอย่างรวดเร็ว เป็น pressure ก้อนกลมๆ หยั่งกับ dumbell หล่นตุ๊บลงบนใจ

แล้วเหมี่ยวก็คิดขึ้นได้ว่า ไม่สิ ความเกลียดก็เป็นภาวะหนึ่ง ความชอบก็เป็นเพียงภาวะหนึ่ง จะไปหนีทำไม

กลิ่นเหม็นก็เป็นเพียง fragrant ชนิดหนึ่ง จาก fragrants นับพันที่จมูกมนุษย์จะสามารถรับรู้ได้

แต่มนุษย์นี่แหละเป็นตัวการ ไป classify fragrant ต่างๆ ให้ชื่อมันว่า odor บ้าง, perfume บ้าง ไปให้ค่ามันอย่างไม่เท่าเทียม ด้วยความรู้สึกตามอำเภอใจ

เมื่อคิดว๊าบได้เช่นนี้ ใจก็ออกมาเป็นผู้รู้ผู้ดู (ไม่อินอีกต่อไป) แล้วใจ จากที่เป็นก้อนหนักๆ กลมๆ ก็คลาย สลายหายไปทันที

คิดตลกตัวเองนะ เฮ้ย กับอีแค่กลิ่นเหม็น มันทำเราได้ขนาดนี้เลย ทำเราหลงขาดสติไปตั้งหลายขณะจิต

โง่จริงๆ เรา โง่หลงงมกับสิ่งที่ไม่เป็นอะไรกับอะไร สิ่งที่ไร้ค่า หาสาระไม่ได้

แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้หรอก ขณะจิตต่อไปมันก็ไปหลงอีก หลงกับอย่างอื่นต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

——————————————————

แปลกดีนะ ช่วงนี้เพื่อนๆ ต่างทักว่าเหมี่ยวดูมีความสุขขึ้น

ก็จริงนะ เหมี่ยวรู้สึกสบายขึ้นมาก คุยก็เป็นธรรมชาติมากขึ้น

แล้วก็ชอบความรู้สึกนี้เอามากๆ พอช่วงไหนใจหมองลง ก็หงุดหงิดขึ้นมาทีเดียว

บ้าจริง ฮ่าๆ

เขียนมาถึงตรงนี้ก็รู้ตัวแล้วล่ะ ว่าทำผิดอีกและ

ช่างมัน !