วันนี้เจอแล้ว เจอแล้ว ตัด มันสั่นสะเทือนจนแทบจะระเบิดดังๆ ว่า “จะบ้าแล้ว”

เป็นเวลาสองอาทิตย์ที่ใจเหมี่ยวเฝ้าถวิลหา อยากพบอีกสักครั้งหนึ่ง บุคคลนั้นที่เพียงแม้ได้รู้จัก พูดคุยกันเพียงไม่ถึงชั่วโมง ก็รู้สึกเหมือนโดนมนต์สะกด รู้สึกคุ้นเคยเหมือนได้รู้จักกันตั้งแต่จำความได้

แล้วเหมี่ยวก็ได้เจอแล้ว เจอแล้วอีกครั้ง ตามใจปราถนา

แต่สถานการณ์มันบีบเหลือเกิน ชั่วเวลาที่เราสบตากัน แม้เป็นเวลาไม่กี่วินาที แต่ดั่งนาฬิกาทั้งโลกได้หยุดไว้เพื่อขณะนั้น ฝังตรึงใจไม่จางหาย ด้วยความเขินอาย เหมี่ยวตัดสินใจกดความรู้สึกแล้วเดินต่อไป ถึงแม้ว่าใจจะตะโกนออกไปแล้วว่า “นั่น ใช่คุณหรือเปล่า คุณคนนั้นที่ฉันเฝ้ารอ?”

กลับมาถึงห้องพัก เหมี่ยวยังจำภาพนั้นได้ไม่เว้นวาง ดวงตาของเขาถูก replay ซ้ำแล้วซ้ำอีก และนึกเสียดายที่ทำไมเราถึงไม่เข้าไปหาเขา? ทำไมถึงเดินผลักออกมาเหมือนคนแปลกหน้า? ใจอยากจะตะโกนออกไปให้ดังๆ อารมณ์ต่างๆ รุมเร้าแทบจะระเบิดออกจากห้องเล็กๆ ของหัวใจ

นึกอะไรไม่ออก เหมี่ยวหยิบคว้าหนังสือธรรมะเล่มที่ใกล้มือที่สุด หวังว่าจะช่วยบรรเทาความทุกข์ เหมี่ยวอ่านฝื้ดเดียวจบ แต่หากใจก็ประทุขึ้นมาอีก เมื่อไม่มีตัวหนังสือเป็นเครื่องยึดเหนี่ยว

“ช่างมัน ไม่ต้องไปอะไรกับอะไร” คำพูดของหลวงพ่อโพธิ์ศรีสุริยะ เขมรโต ดังขึ้นในห้วงความคิด แทนที่จะผลักไสไล่ส่ง ความทุกข์ระทมที่ประดังเข้ามา เหมี่ยวลองปล่อยให้มันไหลเข้ามาสู่ใจอย่างเต็มที่

“รู้แล้วก็หยุดแค่นั้น แม่นบ่” ฝึบ! ดั่งปาฏิหารย์ ความทุกข์มะลายหายสิ้น เหลือแค่เงาๆ ที่ไม่มีพิษมีภัย หากเหมี่ยวไม่เค้นมันขึ้นมาอีก

เฮ้ย! มันเป็นไปได้! เหมี่ยวไม่อยากจะเชื่อเลย โดยปกติ อารมณ์ที่รุนแรงระดับนี้ จะทำให้เหมี่ยวทุรนทุรายได้เป็นวันๆ แต่ด้วยการ “ช่าง” มันกลับหายไปได้โดยพริบตาเดียว

บายๆ คุณคนนั้น คุณคนที่เหมี่ยวคิดว่าเป็นเนื้อคู่ของเหมี่ยว ธรรมชาติช่างเล่นตลก ส่งคุณมาในเวลาที่เหมี่ยวไม่ต้องการใคร ชาติที่แล้วเราคงทำบุญด้วยกันมาดี จึงได้รู้สึกสนิทใจเพียงรู้จักกันไม่กี่นาที

การคบกันเป็นแฟน คงจะทำให้เราได้สร้างบาปแก่กัน มากกว่าบุญเป็นแน่ หากเรามีบุญต่อกันจริง ขอให้คุณได้พบสัจธรรมพาตัวเองหลุดพ้นจากทุกข์ ดั่งที่เหมี่ยวกำลังดำเนินการอยู่เถิด