เมื่อตอนเย็น ขณะเดินทางกลับหอ เจอคุณยายขอทานสองคน นั่งอยู่ที่ตีนกระไดทางลงของ BTS

รู้สึกสงสารจับใจ เลยควักเศษตังค์ให้คุณยายคนแรก

หันมาเห็นคุณยายคนที่สอง กำลังขายลูกอม เลยควักแบ๊งค์ยี่สิบออกมา กะจะซื้อลูกอมหนึ่งถุง

คุณยายรับแบ๊งค์ยี่สิบ ยื่นถุงลูกอมกลับมา แล้วก็นิ่งไป เลยถามแกว่า ถุงละเท่าไหร่

แกเหลือบตาขึ้นมามอง แล้วบอกว่า สิบบาท

ตาของแก แดง มาก ด้วยสัญชาตญานพูดทันทีว่า เอาสองถุง รีบรับลูกอม แล้วก็เดินจากไป ทั้งๆ ที่จริงๆ ก็ไม่ได้อยากอมลูกอมแม้แต่น้อย

คิดหวนกลับไปที่เหตุการณ์ น่าจะพูดว่า ไม่ต้องทอน แทน แต่ตอนนั้น จิตใต้สำนึกมันบอกว่า ถ้าพูดว่าไม่ต้องทอน อาจจะทำให้แกไม่สบายใจก็ได้ ในเมื่อแกมาขายลูกอมนิ ไม่ได้มาขอทานชัดๆ แบบคุณยายคนแรก

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาลูกอมไปแจกเพื่อนนะ ช่างมันเหอะ