แปลก แตกต่าง จากวัดอื่นๆ ที่เคยไปมาก

วัดร่มโพธิ์เหมือนเมืองลับแล หรือเมือง Utopia ที่ทุกคนพากันฝันถึงแต่ไม่เคยพบเห็น ก้าวแรกที่เหมี่ยวเหยียบเข้าเขตพื้นที่วัด เหมี่ยวรู้สึกโล่ง โปร่ง สบายอย่างฉับพลัน และยิ่งได้สัมผัส พบปะกับผู้คนในวัด ยิ่งรู้สึกแปลกใจ เพราะทุกคนที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นพระ ชี หรือคาราวาส ต่างใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย สบายๆ ไม่ถือตัวหรือพิธีรีตรองใดๆ มีนิสัยชอบเกื้อกูลซึ่งกันและกัน เป็นมิตรอย่างบอกไม่ถูก สนิทใจเหมือนคนบ้านเดียวกันอย่างงั้นน่ะ

ไปอยู่วัด เหมี่ยวก็ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเช่นกัน ฟังเทศน์จากหลวงพ่อโพธิ์ศรีประจำช่วงเช้าและเย็น เวลานอกจากนั้น ก็เป็นเวลาของการเสียสละ ช่วยงานในโรงครัวบ้าง ทำงานจิปาถะบ้าง แป๊ปเดียวก็เสร็จเพราะช่วยกันทำหลายคน แล้วก็นอน ไม่ก็ไปสนทนาธรรมกับพระอาจารย์ต่างๆ ที่อาศัยในบริเวณวัด

เหมี่ยวได้พบกับพระอาจารย์ผู้ซึ่งช่วยไขข้อข้องใจต่างๆ ที่เหมี่ยวมีเกี่ยวกับคำสอนของหลวงพ่อ (เหมี่ยวไม่กล้าถามหลวงพ่อโดยตรงค่ะ อาย กลัวโดนสแกน) ซึ่งก็ได้คำตอบแบบจะๆ เพราะไม่ทันจะเอ่ยปากถาม ท่านก็เมตตาตอบเสียแล้ว หลายครั้งหลายหน เป็นที่น่าปลื้มใจและเจริญในธรรมยิ่งนัก

ตอนนี้ก็นำความเข้าใจนั้นมาระลึกในชีวิตประจำวันค่ะ ผลที่ได้รับ ณ ตอนนี้ก็คือ ความโปร่ง โล่ง สบาย แต่จะเป็นอย่างไรต่อไปนั้น เดี๋ยวก็คงจะปรากฎเองค่ะ